Yere düşene kadar yandı yandı, yanmadı daha da yakmaz ölümler. Çok boktanım, kaç benliğe bölünmüşüm ki canımdan can alıyorlar bu yaş(ın)da? Kızamıyorum ki. Alınıp verilen nefeslerden ibaret de olsa hayat, ona anlam katanlar dünya üzerinde olmadıkça... Düşüncesi bile berbat. Can baba güzel söylemiş bağlanmayacaksın körü körüne diye de, ona bir şey olursa yalnızlık bile yalnızlık olmaktan çıkacak. Mucizelere inanmak için çok beklemem gerekir mi acaba? Kimseye söylemeyeceğime söz verdiğim bu şeyi buraya da yazmazsam ondan önce yere düşecek kadar güçsüzüm bu aralar.
"Onlara aldırma Hayyam.." Söz verdim. Brotherhood... "Hayat çok tuzlu kardeşim."
Ama çok erken be..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder