Dünyadaki her şeyi şu an yok sayıyorsam bir nedeni var. Gerçekliğime hoşgeldim, gerçekliğime hoşgeldin. Evet, kinci bir insanım ama şu an dünya üzerindeki her şeye Pollyanna modunda bakabilecek kadar içimi yumuşatabilecek tek bir insan var. Yaklaşık 1 saat önce kendimi kaybettim ben. Kontrolsüzce seviyorum ve bu çok tehlikeli sayın blog :)
Herşeyi siktir etmişim; annemin "işi bırak yoksa ben ortaokul çocuğu velisiymiş gibi gelip patronunla konuşacağım erken çıkman için" tehditine rağmen hala seni görebilmek için saatlerimi harcıyorum. Bir insanın tek bir gülüşünden mutlu olmak ne demekmiş öğrendim artık. "Hadi lan ordan" dediğim şeyleri bana yaşatan sana küfretmeli mi yoksa hep yaptığım gibi yanaklarını sıkıp, ulaşamadığım saçlarını okşarcasına bereni çekiştirip "kuzuu" mu demeliyim sana o en sevimli en içten sesimle?
Günümü güzel yapan tek şey; senden hoşlanmıyorum, seni seviyorum güzel adam.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder