Sadece.

Şarkılardan fal tutmak eğlenceli değil artık. Zaten beş duyumdan ikisi sorunlu, altıncısının maşallahı var ama.

Hayallerim kopma noktasına geldiğinde ara verirdim ben hep. Şimdi ne yapmalıyım diye düşündüğümde, kendi kendime diyorum ki "Bir kez daha yapabilirsin be, hadi be, son bi kez". Kendime cevap vermek yerine de, boş boş bakıyorum sonra, tepkisiz. Ara verdim de bilincinde değl miyim ki? Bu ilaçlar beyin hücrelerini şimdiden öldürmeye başlamış olabilir mi? Umarım abartıyorumdur.

Mutluluğu bir dostumun evinde emanet bıraktım. Yeri zamanı gelene kadar saklamasını rica ettim kendisinden, oysa bundan onun bile haberi yok. Yatağımın kenarındaki boş çantalarımda da yalnızlığımı saklıyorum. Her birini taktığımda bir yeni yalnızlık takınıyorum üstüme, düşünsene, her gün bir yeni yalnızlık. Bir yere giderken lazım oluyorlar.

Uyandığımda burnumun dibinde olmayacak olsa bile, yüzünü görebileceğim bir tek sabah daha istiyorum gözümü açtığımda. Cümle bozukluklarımızın aynılığını, aynı anda aynı kelimeleri kullanıp aynı şeylere gülmemizi bile özledim. Ben sadece özledim.

Ama dediğin gibi, -içinde yarattığın- bütün o alışkanlıklardan öteye; vakit tamam. Hiç olmayan geniş vakitlerde yaşadın ve bitti. Benim çok vaktim var. Sadece yaşıyorum.