Öyle alışkınım ki buna..
Ne yazık ki mi desem, iyi ki mi desem bilmiyorum, bu kalp çarpıntısı her seferinde "bu sefer başka" dedirtiyor insana. Belki ben çabucak kapılıyorum bir şeylere; yine de kalbimin o iki heceyi aklımın hızına uydurmak istercesine anormal şekilde çarpması, durduk yere sıkışması beni mutlu ettiği kadar da korkutmuyor değil. Kalp atışlarımın normale dönmesini sağlayacak tek şeyin, yanağıma dokunan bir tek parmağın izi olması zaten onun farkı.
"Dilerdim ki zamandan, dilerdim ki yağmurdan, dilerdim ki rüzgardan seni, hep seni" diye geçiriyorum içimden o çok sevdiği şarkının sözleriyle. Aslına bakarsan çok da mutluyum sevgili blog (merhaba "sevgili günlük" mod), sadece bu sefer zamana güvenmek istiyorum ve kalp kaslarımın hareketleri biraz normale dönsün diliyorum.
"Bu kez başka" olsun mu?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder