Kapanık.

Ruhum işteş hallerde. Kararsız elementler gibiyim -en saçma benzetmeyle-. İnsanın üzerine yapışan şu boğuk havadan öyle bağımsız bir boğukluğum var ki, nice cehennemler boy ölçüşemiyor iliklerimi kavuran bu sıcak hava dalgasıyla. Ne olduğum şey, ne de olmak istediğim tatmin ediyor beni. İtiraf etmeliyim ki, bu kaybolmuşluk hissi bi nevî hoşuma gitmiyor da değil hani.. Bi yerlere tıkılıp kalmak her ne kadar tamamen aklımın almadığı, sindiremediğim bir şey olsa bile, şu an en çok güveni bu veriyor bana. Ağır çekimde hareket ediyorum, ağır çekimde dönüyor sanki dünya. Ağır hissediyorum bu aralar.