Kelimelerim bitmiş mi ki benim?
Özenle biriktire biriktire çığ haline ellerimle getirdiğim kaosun tam ortasında, kuracak cümle bulamıyorum. Bu sefer sadece izliyorum. Sanki bir şeyleri düzeltmem için bir şans verilmiş gibi hissediyorum bazen. Hiç bitmeyen bir deja-vu gibi. İp gibi dizilmiş o diyaloglar silsilesinin içinden tek tek seçip değiştirmem gereken şeyler varmış gibi, saçma sapan. Sıra bana geldiğinde uzun bir es veriyorum tüm cümlelerin başında. Kısa, düz, en az 3 kere düşünülmüş olmasına rağmen oldukça boş, belki gülünç cümleler geliyor arkasından. "Belki de böyle olması gerekiyordur" diyorum içimden.

En azından iyi bir zamanlama.