kavuşmak.

"Ben bu hikayeyi biliyorum" demiştim. Barbie bebeklerle oynadığımız zamanlardaki gibi, her şey bizim istediğimiz gibi olmalı.

Hepimizin canı yanıyor bir biçimde, ama bunu trajik hale getirecek yaşı geçmedik mi hâlâ?

Anne ben bugün yalan söyledim. "Ee?" Mutlu olduğum şeyin peşinden gitmedim anne. Çünkü evrende en zor görünüp de en kolay aşılacak şeyler kimsenin cesaret ölçütü değildir; ve üzülmeyi göze almıyorsan boşuna yaşıyorsundur.  Bırak herkes kendi doğrularıyla yaşasın.

Şu an öyle yaşıyorum ki anne, öylesine hayattayım ki, görsen "hadi parka gidelim" dersin. Ama artık senin sözüne de inanmam.  Çünkü öyle yetiştirmişsin ki beni, üzülmemem gerektiği alnımda yazıyor sanki.

 "Varsın kavuşmasın, korkularımız yeter bize."