Ben mükemmel değilim.

Çoğumuz mükemmeli arıyoruz. Çünkü çoğumuz halâ umudumuzu kaybetmedik.

Ben mükemmel değilim.
Çünkü, olmasını istediğim şeylerin peşinden her yere gidip; ne pahasına olursa olsun ona ulaşmadım.

Ben mükemmel değilim.
Çünkü, her zaman o anı, o dakikayı ya da o günü, yapmam gereken şeylerle değil, yapmak istediklerimle doldurmaya çalıştım. Bu yüzden çoğu zaman kendime kızsam da hiç değişmedim.

Ben mükemmel değilim.
Çünkü hep üşendim. Ders çalışmaya, dışarı çıkmaya, markete gitmeye, oturduğum yerden kalkmaya, hatta uyumaya bile.

Ben mükemmel değilim.
Çünkü okulumu uzattım. İnsanların "mezun olmadın mı halâ sen?" bıdı bıdılarını kulak ardı ediyor gibi göründükçe daha çok konuşmaları hep sinirimi bozdu, ve evet bildiniz, artık obsesyon haline geldi.

Ben mükemmel değilim.
Çünkü, sırf ailem benden bir şeyler bekliyor diye kendime yüklenmedim; her şartta kendi bildiğimi okudum.

Ben mükemmel değilim.
Çünkü, sizin "bir dosttan" beklediğiniz şeylerin benim "bir dosttan" beklediklerimle teğet bile geçmemesi hep kafamı kurcaladı. Hatayı kimde arayacağımı bilemeyecek kadar kafam karıştı çoğu zaman.

Ben mükemmel değilim.
Hiçbir zaman mükemmel bir sevgili de olmadım. Çoğu zaman "olmadım" bile hatta. Çünkü "olmama" nedenimi haksız gösteren, suçluluk duyup, pişman olacağım bir şeyle karşılaşmadım.

Mükemmel olmamaya da devam edeceğim.

Hatta şimdi gidip, bunu kanıtlarcasına, o mükemmel sınavların birinden daha, mükemmel olmayan bir not alacağım. Çıkınca da bir şarkı mırıldanırım kendi kendime.

Benden umudu kesebilirsiniz.

Saygılar.