Sanki biri kafamın içine girip bütün düşüncelerimi çalmış gibi hissediyorum. Akılcı hareket gerektiren durumlarda delice davranmak kolay; delilik durumlarında mantıklı adımlar atmanın zor olduğu kadar. Her şey bu cümle kadar kendi içinde çelişirken, bu kadar sakin kalabilmek sinirimi bozuyor.
Yerini doldurmak değil mesele, boşluğa uyan parçayı bulmak.
Kafamı kaldırdığımda renkler değişiyor. Asıl rengi görebilmek için doğru yerden bakmak sadece şans meselesi belki de.
Alıştıkça önemsiz gibi geldiği doğrudur, ama bazen kendini tekrarladığını farkedince her şeyin alışkanlıktan ibaret olduğunu görüp daha bir soğuyorsun.
Kendi sesimi çok uzaktan duymayalı epey zaman olmuş.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder