Bi tek benim sesim var beynimde çınlayan. Kabuslar gördüm. Görüyorum. Ya ciddi ciddi keçileri kaçırıyorum, ya da bilinçaltımın içine ettim iyice. İkisi birden olduysa zaten bilemiyorum artık hangi klinikte beni görmeye gelirsiniz. Bi nedeni olmalı böyle kalbimin sürekli sıkışmasının, varsa ve ben göremiyorsam da gelmeli "ben burdayım" demeli bana. Anlamam ben. Anlamıyorum.
Bir daha yapmayacağım şeyler var. Dersimi aldım, ve iyi ki de erken oldu. En azından ben öyle olduğunu umuyorum. Elimde olmayan şeyler için korkmamayı öğrenemedim. Bu yüzden paranoyalarım. Kaybetme korkum. Kıskançlıklarım.
Uykum geliyor. Uyumaktan korkuyorum ama.
Mum yaksam, tv izlesem, saçma sapan diziler filan izlesem kafam dağılsa. Kabuslar görmeyeceğimi bilsem de günlerce uyusam..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder