Kırılma noktasından sonra her şey aynı. Uykusuzluk, yorgunluk, açlık... Kendimi salmıyorum, sadece hissetmiyorum artık. Hissetmeye zorladıkça daha çok acıyor canım. Şansımın olup olmaması kimin umrunda? Her gün görmek zorunda olduğum, yüzlerine baktıkça "sizlere acıyorum" kahkahaları atmak istediğim o insanlardan biri olacak o da bir gün.
Kırılma noktasının arkasındaki o korkuyu gördüm ilk kez. İlk kez kendi cehennemimde buldum kendimi, çünkü hayatımda ilk kez insanlara karşı bu denli kapandım bir anda, ilk kez kimsenin yardımını kabul etmiyorum ve kendi kendime başa çıkmak zorundayım birşeylerle ilk kez. İlk kez tamamen yalnızım, hakkını vere vere hem de.
Korkuyorum, ama geçecek.
"Ne kaybetmeler buldum ben
Bir elim bile kayıp gitti ötekinden
Her şehre bir çakıl taşı fırlattım
Aslında hiç olmayan denizimden
Bir film şeridi gibi geçiyorum şimdi
Olmayanlarımın içinden
Çok isteyince oluyordu hani" diye bir şarkı çalıyor şimdi. Bilen bilir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder