Uykusuz.

Ve ben.. Yine ben. Bıraktım hepinizi, oturdum kelimelerle oynuyorum. Onlar da benimle tabii..

Bırakıp bırakıp geri dönüyorlar bana. Sizin gibi. Düşüncesiz değiller ama. Tekrar tekrar alıp istediğim yerlere koyabiliyorum onları, içerlemiyorlar bana. İyi davranıyorum onlara da çünkü. Ben de onları bırakıyorum bazen, sıkıyorlar beni. Sonra geri dönüyorum. Hep aynı güleryüz; manâları ne olursa olsun.
Uykusuzluğumun ederini onlarla ölçüyorum ben. Sizin kelimelerinizin ederi kaç?

Görünmez törpülerle inceltiyorum aramızdaki bağları. Yalnızlık yasak çünkü bana.
Otobüs yolculuklarını, mola yerlerini, yağan karları, bilinmeyen şehirleri, onların cafelerini, barlarını sevmiyorum artık. Gözlerimin altına yerleşti hepsi çünkü. Kıpır kıpır vücudumun üstünde bir fazlalık sanki kafam, yüzüm, beynim, gözlerim..

Uykusuzluğum.