Çek git kurtul diyorum artık. Uslu durmanın bugüne kadar bir fayda getirdiğini görmedim ki...

Bu kötü hissedişlere son vermenin bir yolunu bulmaya çalışmak yorucu olmaktan çok, sıkıcı olmaya başladı artık. İnsanları kolayca çözümleyebilmek hoşuma gitmiyor. Hissedebilmenin külfeti ağır sanki biraz...

Kelimeler çirkin bugün. Aynada kendime bakıyorum, gördüğüm şeyi de beğenmiyorum; çirkin değil, fazlasıyla karmaşık görünen ama saçma, yetersiz. Hoşuma gitmiyor. Şu yazmakta olduğum kelimelerin hepsinden, onları yazan parmaklarımdan ve içinde bulunduğum kocaman (u)mutsuzluktan tiksiniyorum.

Aylardan Şubat ve ayın 22'si... Bunu neden belirtmek istediğimi bilmiyorum. İçinde bulunduğum zaman bana hiçbir şey ifade etmiyor artık. Etrafımdaki insanları sorgulamıyorum, hepsini kendi hallerine bıraktım mesela. Kimseye yardım etmek, yanında olmak gelmiyor artık içimden.

İnsan görmek istemiyorum. Hiçbirinizi görmek istemiyorum. Kimseyi de sevmiyorum...