Herkes sustu. Kendimle konuşuyorum. Bu sefer kendi sesimi duyabiliyorum, bu gece duyabiliyorum.
Klasik kadın tribi olarak şarap, mum ve tütsüyle karışık melankoli ruhumu tıkamaya çalışsa da beceremiyor nedense.
Ne istediğini bilmek neden bu kadar önemli ki? Kendimizi bazen çok yukarılarda görmüyor muyuz? Hayat çok eğlenceli aslında. Renkleri görebilmek, yürüyebilmek, müzik dinleyebilmek, şarkı söylemek, üzülmek, sevinmek falan işte... Bu kadar değil mi yani?
"Az düşün" dedi bana bir bal küpü. Kendisi zamanında çok düşünmüş ve zararını görmüş, belli. Bu sefer diye başlayan cümleler kurmaya meyillendim yine. Neyse. Zorlamamak lazım gelir.
Bunu söylemekten nefret ediyorum ama, "Zaman..."
Geceyi In Flames ile açıp Düş Sokağı Sakinleri + Murat Çelik ile kapatmak... Hayırlısı diyoruz.
28 Şubat. 05.16... İyi sabahlar...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder