Hayalleriyle aynı anda yaşayamaz insan bence. Hayallerimi büyüttüğümden beri aklımdaki herşey, yaşadıklarım, yaptıklarım, herşeyi sanki hayallerime bağlı kalarak, onlar için yapıyorum. Arada kendimi unutuyorum. Ve unuttuklarımı düşünürken bazen neyi unuttuğumu unutacak kadar karışabiliyor aklım.
Çok acele gitmem lazım. Kaçmak gibi çocuksu isteklerimi aştım artık, hava değişikliği, O'ndan uzak kalıp kendimi denemek gibi daha 'garip şey'ler yapıyorum. Bana çok benziyor, bense ona biraz daha az benziyorum. Tembelim, dağınığım, sabırlıyım, küsüyorum, kızıyorum, affederken affedemiyorum, severken sevemiyorum artık. Kaçı bir arada oldum diye endişelerdeyim. Kendim için çok da endişelenmiyorum aslına bakarsan. Bi yerlerden geldim, bi yerlere gideceğim elbette, elimden gelir böylesi; ama ancak böylesi.
Küçücük şeyleri kafalarına takmaya devam ederek mi deliriyor bu insanlar? Yoksa delirmek için gerçekten çok farklı şeyler düşünüp yaşamak mı gerekiyor acaba? Hayır tek merak ettiğim şu, delirecek miyim, delirmeyecek miyim, ona göre.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder