Eskiden daha güzel yazıyormuşum. Benim cümlelerim onlarmış, ben o'ymuşum aslında. Okudukça mutlu oldum, açıkçası biraz da özlemle doldum. Canımın acıdığını hissettiğim ama basit, yalansız o "hayat karmaşası" diye adlandırdığım, herşeye rağmen eğlenmesini bildiğim zamanlar. Çok değil, 1-2 yıl öncesi.. Neler neler :) O zamanlar olanaksız gelen her şey şimdi o kadar basit geliyor ki, şaşıyorum.
Köstebekmişim ben meğerse, norveçli balıkçıların kafasına neutrogena'lar yağdırmışım sinirimden, kahve falı baktırmışım masum bir keyifle, inanarak. Gerçekten inansaymışım olurmuş bence. Arkadaşlıkların içine başka hiçbir çamuru, boku, pisliği bulaştırmazmışız. Aramıza hiçbir şey giremezmiş. Kendi halinde yaşayan, ortak mekanları olan bir kısım güzel insanmışız. Kendi yazdıklarımı sanki başkası yazmış gibi okudum. Yaklaşık 1 yıldır çok saçmalamışım, çok unutmuşum kendimi sanki. Eski hallerimizi, 2 yıl öncesini hatırlatacak birşeyler çıksa keşke karşımıza, tüm o yazılarda bahsettiklerimle bana.
İçermişim ben. Yine iyi içermişim, ama kafayı bulmayı bilirmişim, çakırkeyifliğimi yaşarmışım, kışlar sıcacık ve Tömbeki rengindeymiş, herkes birbirini severmiş o zaman. Ne olmuş, ne bitmiş anlam veremedim bize. Hayatımda olduklarına, ve kaldıklarına sevinmem gereken 'şey'ler varmış. Ve hayatıma yeni girmiş olan, ama değerini bilmem gerektiğini hissettiklerim.
Bütün bu hatırlama süreci, biri sayesinde oldu. Zamanında karşılıklı birbirimizi üzdüğümüz ama bi yerlerde hep olan biri. Bunu okuyacak o. Teşekkür ederim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder