Göğüs kafesimi yırta yırta benden giden şeyler neden, nasıl böylesine birdenbire güle oynaya geri dönebiliyorlar, çok garipsiyorum. Hayır, kötü demiyorum ama yediği hiçbir halttan ders almayan insan denen varlık, sonradan aynı şeylerin daha da kıymete binmeyeceğini ve aynı şeyleri tekrar yaşayacağını bile bile neden bu kadar üzülür ki bazen? Bazen işte.. Anlamıyorum.
Üzerimdeki yükten şikayetçi olmadım ama hep öyle olduğum sanıldı. Ben yorulmaktan şikayetçi oldum hep. Yapmam gereken, düzeltmem gereken şeyler var. 'Birdenbire' gelişmeler olmadığı ve bu şekilde devam ettiği sürece, denge-kararlarımın optimum olacağı yere yakın gibiyim bu sefer.
En başta, seni terkediyorum. Aynı kararsızlığı, aynı aptallıkları ömür boyu çekemeyeceğimi de bahanesi olarak sunuyorum. Sen, yani değiştirmeye çalıştığım ben.
Hiçbir şey aynı kalmaz.. En azından kalmamalı. Kalmaması için çaba sarfedilmeli.
Ve.. "Hayatıma girdiğin gibi, olduğun en güzel yerde kal hep :)"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder