Aldılar.. Heyecanımı, korkularımı, panik hallerimi. Bomboş dünyamda bencil hayallerimle başbaşayım her gün. Onlar da üzülüyorlar belki, ama benim gibi değil, kendileri gibi..
İnsanların yüzlerine baktığımda artık kimin ne olduğunu görmek ya da bir çok şeyi önceden tahmin edebilmek artık bıkkınlıkla karışık yavşak bir gülümsemeye dönüşüyor yüzümde. 'Yine mi' diyorum sıklıkla, bu yavşak gülüşün beraberinde.
Günler geçiyor bir yandan.. Özlemekle kararsızlık arası. Adım atmak istiyor bi yanım, bi yanım dur diyor, dur, eskiyi hatırla. Bazen diyorum ki hata yapmışım çok. Bazen de diyorum, iyi ki hata yapmışım. Görüyorum, benden gidenler yol almış hep.. Ben uyanık olamamışım onlar kadar. Bir adam var ki şimdi, düşünmeden bir dakikamı geçiremediğim, yazık ama tek korkum ona bağlanmak. Adam dediysek adam gibi adam, sözü bir, içi bir dışı bir.. Adam ki, daha adını söylerken kanatlandıran kalbimi.. Adam, gözümün içine bakarken içini okumama izin veren..
Ve günler hep geçiyor.. Unutuyorum, tekrar hatırlıyorum, sonra tekrar unutuyorum. Unutmadıklarım var elbet; yanyana gelince sıkıca sarılıp bırakmayan, unutulsa bile hatırlanan.. Yaşlılığımı düşünüyorum bazen, bazen düşündükçe sinirim bozuluyor; siktiret düşünme diyorum.
Delirmeme ramak kala, bir isteğim olacak sizden...
Artık beni yalnız bırakmanızı istemeyeceğim.
S.ktir, içki bitmiş..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder