Bazı günler pas kokuyorum. Bazı sabahlar çok yorgun oluyorum. Bazı öğle vakitlerinde uyanıp günün geri kalanını koşturarak geçiriyorum. Bazı akşamlar eve bilerek geç kalıyorum. Bazı geceler uyuyorum. Tam olarak yaptığım bir şeyler iyi ki yok.
Beklemek bazen kaybetmenin yarısıydı evet; ama kaybettiğimiz şeylerin, varlığında bizim için faydalı olup olmadığını/olmayacağını da her seferinde bilemezdik sonuçta. Neyse, nerden geldiğini hiç bir zaman anlayamadığım o "şey" beni dürtmedikçe beklemeye devam edeceğim yine.
Planlarım tutarsa eğer, o pek sevgili armutların sindirim sistemlerinin başlangıç noktasından çıkan laflar, yine sindirim sistemlerinin bitiş noktasından itinayla içeri tıkılacak. Söyleme gereği duydum, sorgulama.
Ve uyuyamadığım gecelerin sabahında, kargalar bokunu yemeden kendimi dışarı atasım gelir, şimdi olduğu gibi.
Çünkü canlarım, artık olması gereken her şey mevcut, biraz düzenlemeyle, her şey tamam.
Ayık olmak lazım..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder