Günaydın..
Anlamsız anlamsız rüyalar görüyorum birkaç gündür. Kimisi kabus oluyor, kimisi gün içinde yaşadıklarımın, beynimde biriktirdiklerimin birer yansıması. Korkutucu derecede sakin ve huzur dolu günler yaşıyorum aslında. Kendimi tekrarlamaktan da geri kalmıyorum arada tabii. Finallerin bitiminde yapmayı planladığım bir sürü şeyin zamanı geçti, hevesim kaçtı, bir çoğu da duruyor öylece tasarı halinde. Kafam değişik değişik, kendini sürekli tekrarlayan, bir derece tanıdık, bir o kadar da yabancı düşüncelerle ve planlarla dolu. Sanki içinde bulunduğum anı bile yaşamıyormuşum gibi geliyor bazen. Kaçamak bakışlar atmaya başladım insanlara. Ve yine başladım kırgınlıklarımı, kızgınlıklarımı içime atmaya. Lâkin artık sindirebiliyorum sanırım, birikmiyor eskisi gibi. Yorum yapmadan, sadece susup dinleyebiliyorum birilerini. Bırakıyorum konuşsunlar.. Bırakıyorum gelsinler, gitsinler, sonra yine gelsinler..
Midem yanıyor bu aralar biraz. Günün ilk sigarasını içtiğimde bulanıyor hatta. Alakasız şarkıları bağımlılık derecesinde dinleyebiliyorum farkına varmadan, sanki hiç bitmiyorlarmış gibi hissediyorum bazen. Hayatım öyle bir alışkanlıklar silsilesinin içinde ki, uyuyakaldığım yer yatağım olsa bile sabah kalktığımdaki yorgunluk hissi zerre kadar soğutmuyor beni bu rutinden.
Fotoğraf çekmeyi öyle özledim ki.. Kafamda kurguladığım o onlarca senaryo, o kurgular, konseptler, makinam tekrar elimin altında olunca yok olup gidiverdiler nasıl olduysa.
Memnuniyetsiz oldum çıktım a dostlar.
O değil de, aşık olmaya bile eriniyorum bu aralar.. :)
farkındalığın artıyor kuzum empati kurmaya başladın belki de biraz sıkıcı biraz sancılı gelişmeye devam ediyoruz.. aman da amaaan ne güzel büyüyüoruz biiiiiz :p seni yerim len ben üşengeç insan...
YanıtlaSilben büyüdükçe küçülüyorum kendi gözümde sanki güzelim ya.. zannettiğinden daha sancılı geçiyor çoğu zaman. aklıma neler neler geliyor bilsen. geçecek, neyse ki.. seviyorum seni şirin şey.
YanıtlaSil