2.4.6... 10!

"Ayıkken hayal kuramıyor insan, cesaret edemiyor bazen. Her şeyi düşünmek zorunda kalıyor insan... İşler yolunda gitmiyor, insan hata yapıyo bazen." Şu şarkıyı alsın biri beynimden, dilimden.

İnsanları mutlu etmek kendini mutlu etmekten daha kolaydır her zaman. Kimsenin hayatına burnumu sokmamayı öğrendim. Seni buna zorlasalar bile bulaşmaman gerektiğini. "Her şeyi düşünmek zorunda kalıyor insan." Bir günün yalnızca ilk ve son birkaç saatine katlanabiliyorum. Geri kalanı bu şehirde alabildiğine panik, trafik, gürültü ve stresten başka bir şey çağrıştırmıyor nedense. Çok mu alıştım ben bu 'insomnia'ya?

Beynimi doldurup hayatımı yavaşlatmayı kesmem gerektiğini, dünyanın benim etrafımda dönmediğini hatırlatan bir şans yakaladım sanki. Konuşmak için erken, ama yazmak için değil tabii ki :)

Tembel ve mızmız. Diğer iki ismim olur kendileri. Ben ne zaman mantıklı bir şeyler söylesem, karalasam, ortaya çıkıp alaşağı ediyorlar beni. Enerjim var bi yerlerde, bunu görmek için yapılması gerekense belli. Nasıl bir sigara kendiliğinden yanıp da dudaklarımızın arasına gelip oturmuyorsa, paketi açıp sigarayı yerleştirip yakmak ne kadar kolay bir işse sigarayı içmek isteyen için; bu da öyle. "Armut piş ağzıma düş" e karşıyım tabi, benim için geçerli olmamak kaydıyla. Benden bir tane daha fazla gelir bana, haliyle. :)

"Ah siz kadınlar" diyen birileri var etrafta. Hepimiz aynıysak eğer yüzyıllardır, çözülmüş olması gereken bir şeyler de vardır sanki. Evrenin en büyük sırrı değildir kadın. Lakin "ah siz erkekler", bunu anlamadığınız gibi, anlamayacaksınız da :))


Evet, saat 5.15. Uyursam uyanamayabilirim. Ama sanki uyanmalıyım. Bazen o sokağı baştan aşağı aleve vermek istiyorum.